Afbraakwerken & Wet van Murphy

Gezien ik pas zaterdagnamiddag terug in Gent ben (i.e. HCS – De Mol Weekend), vertrekken we een dag later dan voorzien. Om onze kraan veilig en reglementair ter plaatse te krijgen hebben we een zware dubbelas aanhangwagen gehuurd; diezelfde namiddag worden nog alle voorbereidselen getroffen om een vlotte nachtelijke start mogelijk te maken.

Tijdens de rit maak ik mij plots de bedenking dat we niet over de nodige papieren voor de aanhangwagen beschikken. Erger nog, we hebben er helemaal geen. Als bij toeval, want nog zonder voorgaande, vinden die zondag op de A20 richting Toulouse uitgebreide politiecontroles plaats. Wanneer we traditiegetrouw de benzinetank een laatste keer vullen in de Aire de la Porte de Corrèze breekt ons het angstzweet uit; twee agenten hebben hun combi net geparkeerd aan de oprit van de A20 richting Toulouse wanneer wij de parkeerplaats oprijden. Een controle lijkt ons, als buitenlander mét aanhangwagen én kraan, onafwendbaar… In ware gangsterstijl besluiten we de politievrije oprit van de A20 richting Parijs te nemen en een stukje om te rijden. We worden niet achtervolgd (in gedachten nog wel) en slaken een zucht van verlichting wanneer de aanhangwagen mét kraan naast de schuur staat. Inge en mijn moeder die ons donderdag komen vervoegen zullen de ontbrekende papieren ophalen en meebrengen.

Zondagnamiddag besteden we aan het groenonderhoud; het gras is enorm gegroeid en we moeten de bosmaaier inzetten om alles op te schonen. ’s Avonds dineren we op het terras van Le Vieux Séchoir. Vive La France…

Maandagmorgen 8u wachten we vol ongeduld op de levering van de gereserveerde container. Meneer Vichy arriveert met wat vertraging en ergert zich blauw aan de steile, gladde helling. De meest originele scheldwoorden weerklinken uit de openstaande cabine. Na enkele pogingen geraakt de container dan toch op zijn plaats. De lichtjes rood aangelopen chauffeur legt ons uit dat hij alle technische snufjes van zijn nieuwe vrachtwagen nog niet onder controle heeft…
Daarna rijden we onmiddellijk naar Brive. De aangekochte hydraulische breekhamer kan niet worden aangesloten op onze kraan. Bij Corrèze Hydraulique vinden we de nodige koppelingen. We denken goed besteld te zijn en, terug thuis, testen we de configuratie uit. Nog steeds niets. De kraan geeft druk op de leiding, maar het hydraulisch regelapparaat (i.e. regelt de juiste oliedruk en -debiet) lijkt het niet te doen. Er zit niets anders op dan terug te keren naar het magazijn in Brive. De verantwoordelijke test de doorstroomrichting van het hydraulisch regelapparaat. Dat bleek verkeerd aangesloten! Diezelfde avond breken we de resterende helft van de gemetste voederbakken uit (i.e. manuele afbraak van de eerste helft kostte ons de maand voordien zeker een volledige dag…). Wanneer de eerste betonblokken in de container verdwijnen, zak ik bij de terugweg door mijn rechter enkel. Ik slaak een kreet van pijn en woede. Het is de tweede keer dat dit gebeurt (i.e. verschillende jaren terug heb ik voor de eerste keer de rechter gewrichtsbanden gescheurd) en ik haal me de beelden van destijds voor de geest. Gelukkig is het deze keer minder erg en na een koudwaterbad en een stevig rekverband, vat ik, ditmaal mankend, terug de afbraakwerken aan.

Dinsdag starten we met de afbraak van de betonnen voederbakken. Een zware dobber. Mijn enkel bezorgt me niet al teveel last en ik kan er, met de nodige voorzichtigheid, verder tegenaan. De eerste, kleinere betonnen platen komen makkelijk los; moeilijker vergaat het ons met de dikke bodemplaten en grotere tussen- en eindschotten. Naarmate de dag vordert geraakt de container toch meer en meer gevuld. We zijn tevreden over onze vorderingen en realiseren ons meer dan eens dat het zwaar materieel hier zeker geen overbodige luxe is. Om 20u26 slaat het lot opnieuw toe; met een loodzwaar, betonnen eindschot in onze handen, glijdt mijn vader plots uit over één van de andere platen. Zijn linker wijsvinger ‘explodeert’ onder het gewicht van de betonplaat; ter hoogte van de knokkel is de huid rondomrond opengereten. Een immer behulpzame Joseph vergezeld ons naar de spoeddienst van het dichstbijzijnde ziekenhuis in Brive. 3 uur en 14 draadjes later zijn we terug thuis. Al bij al goed nieuws: diepe wonde genaaid, bot en zenuwen niet geraakt.

Woensdagmorgen blijkt de pijn nog redelijk mee te vallen en, met de komst van onze vrouwtjes in het verschiet, besluiten we de week verder uit te doen. Ik wil vandaag de andere helft van de betonnen voederbakken afbreken en wegvoeren. Mijn vader helpt, met ingepakte hand, bij het inladen van de kruiwagens puin. Probeer een Buyse maar eens op andere gedachten te brengen! De eerste grote betonnen schotten klop ik volledig aan gruizelementen. Dat kost me enorm veel energie, maar alleen kan ik die platen onmogelijk de baas. Later op de dag probeer ik de platen met onze kraan in de container te slepen en… dat blijkt nog net te werken! Waren we maar eerder op dat idee gekomen. Het is 21u wanneer ik het laatste betonpuin in de container stort.

Daags nadien moet de uit betonsteen opgetrokken scheidingswand eraan geloven. Met een zware voorhamer klop ik de bovenste rij stenen aan stukken; daarna breek ik de muur aan flarden met behulp van de graafmachine. Mijn vader ondervindt beperkte hinder; hij vult opnieuw de kruiwagens met puin en staat mij moreel bij. Aan de eindmeet is de container zo goed als vol. Twee achtergebleven metalen hooikeerders vullen het laatste gaatje. Wanneer onze vrouwtjes aankomen zijn de geplande afbraakwerken geklaard en is de open benedenverdieping van de schuur een feit. Madi en Inge zijn onder de indruk; wij zijn blij dat we gezelschap hebben gekregen… ’s Avonds gaan we met z’n vieren uit eten in restaurant Au Vieux Four, gelegen in Les 4 Routes du Lot. Een gastronomische aanrader!

Vrijdagmorgen rijden mijn vader en ik naar het plaatselijk containerpark om ons te ontdoen van een volledige aanhangwagen gistend groenafval. Om 13u gaan mijn ouders naar dokter Testut in Les 4 Routes du Lot; het verband wordt verschoond en de wonde gecontroleerd. Alles blijkt goed aan het genezen. De rest van de dag werk ik nog wat verder aan het groendak en zetten Inge en ik, bij wijze van amusement, de toekomstige kamers uit in de schuur. We meten de hoogteverschillen van de verschillende deur- en raamopeningen en, samen met Fernand, bepalen we de werkwijze voor de opbouw van de eerste verdieping.

We sluiten de werkweek af met het uitbreken van de resterende kasseien; het blijken er achteraf toch weer meer dan verwacht. De postbode brengt ons die zaterdag een bezoek en overhandigt ons de factuur van het ziekenhuis. Hij vraagt of we zo vriendelijk zouden willen zijn een brievenbus te plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan. Wanneer we om 21u het materiaal hebben opgekuist en verzameld, wil ik kost wat kost nog de brievenbus plaatsen. Gezien we later de garage toch met de grond gelijk maken, willen we de brievenbus in de muur van de betonbak plaatsen. Zo gebeurd, dacht ik. Pas anderhalf uur later was het gat in de massieve betonmuur een feit…

Zondag vatten we omstreeks 11u30 de terugweg aan. We spreken af op de eerste parkeerplaats voorbij Limoges. Het lot slaat echter een derde maal toe; net voor we ter hoogte van Noailles de autostrade willen oprijden rijd ik lek. Ik heb per abuus een steen geraakt. Op de pechstrook van de autostrade plaatsen we het compacte reservewiel (max. 80km/u) en rijden zo verder naar de eerstvolgende parkeerplaats. De originele band is echter onherstelbaar beschadigd en de pechverhelpingsdienst kan onmogelijk tussenbeide komen. Mijn ouders besluiten ons verder te volgen en samen leggen we, aan een wraakroepend slakkengangetje en bijkomend gestremd door de enorme files rond Orleans en Parijs, de 800 kilometer af in een nieuwe recordtijd van 15 uur. Het is maandagmorgen 2u30 wanneer we tussen de lakens kruipen.

Zeer tevreden over de geboekte vooruitgang van afgelopen week, kruisen we nu reeds de vingers voor iets meer randgeluk tijdens het volgende bezoek. We wensen Fernand een spoedig herstel toe!

Fotoalbum

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

l'Air pur - 2007

Posted on 22/05/2007 at 14:00

Tags: , , ,

Geen reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *