Breekwerken, Container & Weide

We vertekken vrijdagavond rond middernacht; het gemoed is opperbest, want we hebben een weekje Frankrijk in het verschiet. Rond 8u30 komt onze schuur in zicht. We zien reeds van op afstand dat er duchtig is voortgewerkt aan het dak en kunnen niet wachten om het resultaat te bekijken. De voorste dakhelft is, op de pannen na, volledig afgewerkt (incl. onderdak, pannenlatten, dakgoot en afvoer). We zijn tevreden en prijzen ons gelukkig met onze professionele aannemer (voor al uw dakwerken in de wijde Lotse omgeving… contacteer Thierry Delpy).

Mijn vader en ik starten met de opkuis in en rond de schuur (afval verzamelen en oude dakkepers verzagen). We verzamelen alle (deels rotte) platen die we destijds als wateropvangbekkens in de schuur hadden geplaatst en voeren een grote lading naar het plaatselijk containerpark. Tegen valavond beginnen we aan een moeilijker karwei: de verzaagde betonpijlers moeten vanuit de betonbak in de container worden geplaatst. Met behulp van onze tractor slepen we de pijlers naar de ingang van de container; de minigraver en een doordachte aanpak doen de rest. We staan tot over onze enkels in de modder wanneer de laatste betonbalk in de container verdwijnt. ’s Avonds gaan we een eerste keer uit eten in ons favoriet eethuis te Turenne-Gare.

Zondag starten we pas tegen de middag (na een nachtrust van ruim 13u) met het laden van de container die Mr. Vichy volgens afspraak heeft geplaatst. Inge komt ons een handje helpen en regelt als een volleert agent het transport heen en weer. Tegen het middagmaal is reeds een deel van de berg betonpuin in de container gevoerd. De berg die we tijdens onze laatste uitbraakbeurten hebben verzameld lijkt omvangrijker dan verwacht. Hebben we dit echt allemaal al eens eerder in onze handen gehad? Het is reeds avond wanneer we de containerdeuren sluiten; op enkele kleinere hoopjes brokstukken is alles weggevoerd. Een puike prestatie.

Maandagmorgen laten we Mr. Vichy weten dat hij de container zo snel mogelijk mag komen halen en vervangen door een leeg exemplaar. Er rest ons immers nog een 180 tal m² uit te breken beton… Wij rijden naar Brive voor een nieuwe dichtingsring van de hydraulische breekhamer en vullen intussentijd onze eigen aanhangwagen met de twee grote zakken stro. Net wanneer we naar het containerpark vertrekken rijdt Mr. Vichy ons tegemoet. Niets zo eenvoudig als een container ophalen en afleveren; dat zou een mens toch verwachten… Wanneer we echter van het containerpark terugkomen zien we de volle container nog steeds roerloos staan. Situatie onveranderd. De container bleek 2-3 ton te zwaar geladen… roerloos dus. Gelukkig is de nieuwe vrachtwagen van bovengenoemde uitgerust met een reusachtige grijper waarmee hij meer dan de helft van de door ons zorgvuldig geladen container kon overladen. Tot overmaat van ramp geraakte de vrachtwagen bij het optakelen van de container vast te zitten in de modderige ondergrond en het opvliegend karakter van de heer Vichy deed de gemoederen hoog oplaaien. Synthese: van leeg naar vol in ruim 3 uur. Die avond zijn we te gast bij Chantal in La Bonne Famille.

De volgende dagen bijten we in het stof. We willen kost wat kost de volledige betonvloer aan diggelen schieten en wegvoeren. Telkens gedurende een dik half uur breken we met de hydraulische breekhamer de vloer open; mijn vader trekt de brokstukken open en sorteert beton en keien. Nadien laten we de minigraver afkoelen en voeren we het betonpuin in de container. Dat doen we zo een 30 tal keer gespreid over twee dagen. Woensdagavond is hét moment van de waarheid aangebroken. De betonvloer is niet meer. “Wie had dat ooit durven denken?” zijn de woorden die meermaals over onze lippen gaan. ’s Avonds houden we een klein feestje in Le Relais du Quercy.

Donderdag voeren we enkele vrachten keien naar de betonbak; de betonvloer is immers gefundeerd met grote keien die wij netjes afzonderlijk bewaren voor latere herstellingen en de aanleg van terrassen. Met de minigraver schrapen we het betongruis van de oude stalvloer. Twintig kruiwagens later kunnen mijn vader en ik geen stenen meer zien.

De laatste dagen van ons verblijf spenderen we aan het herstellen van de weideafrastering. De braamstruiken worden gemaaid en de weidepalen worden opnieuw geplaatst en waar nodig vervangen. Het is prachtig zomerweer (met temperaturen net boven 20°C) en onze vrouwtjes genieten met volle teugen. Inge maakt nog tot tweemaal toe brood, maar ik laat het telkens afweten door de steenoven niet op de goede temperatuur op te stoken. Vrijdagmiddag gaan we te voet uit eten naar Le Vieux Séchoir; elke vrijdagmiddag kan je daar Mique et Porc salé eten. Dit is een heerlijk plaatselijk gerecht uit grootmoeders keuken met in bouillon gekookt brooddeeg; qua smaakt en stijl vergelijkbaar met onze Vlaamse hutsepot.

Zaterdagavond ontvangen we tijdens een laatste bezoek aan Le Vieux Séchoir een fles notenwijn van de uitbaters. We kunnen onze ogen niet geloven. Van sympathie gesproken. De nachtelijke rit huiswaarts loopt bijzonder vlot. We kunnen alweer terugkijken op een prachtige werkweek en zijn verheugd dat onze doelstelling opnieuw bereikt is.

Fotoalbum

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

Posted on 20/02/2008 at 13:13

Tags: , , , ,

Geen reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *