Dé sleutel

Afgelopen weekend zijn Inge en ik opnieuw naar de Lot afgezakt. We waren beiden vrij zenuwachtig omdat vrijdagmorgen de ondertekening van de akte plaatsvond bij onze notaris in Martel. En vermits dit onze eerste buitenlandse aankoop betreft, bracht het onbekende de onvermijdelijke spanning met zich mee. De notaris (en wijzelf) vond het allerminst nodig om de droge wetteksten woord voor woord ten berde te brengen, en verschillende keren ontstonden prettige en informatieve discussies over de bouwvergunning, de aanleg van een waterzuiveringsinstallatie en de te betalen taksen. Na ruim 2 uur lachten wij, als nieuwe eigenaars, in het zonnetje onze tanden bloot.

En raar maar waar, wij kregen ook de enige sleutel van de kleine schuur overhandigd. Bij aankomst later op de middag troffen wij daar een achtergelaten inboedel aan. Vermits ons slechts enkele uren restten, hebben we onmiddellijk een deel van de schuur vrijgemaakt en ‘ingericht’ als tijdelijke verblijfplaats. De lage temperatuur (overdag: -1.5°C / ’s nachts: -5°C) verplichtte ons tot het installeren van een aftands, deels gesloopt kacheltje. Brandhout genoeg: oude stoelen, houten palletten, kasten, deuren… Het gaf ons de mogelijkheid een uurtje langer na te genieten, alvorens onder de wol te kruipen. Die nacht werd dus bitterkoud en tegen de vroege morgen dwarrelden lichte sneeuwvlokjes uit de lucht. Leuk, ware het niet dat die sneeuwval niet meer ophield en wij tegen de middag tot kniehoogte in de sneeuw stonden. Wat zeer mooie beelden heeft opgeleverd. Tijdens de opruimwerkzaamheden werden we vergezeld van een, ondertussen bevriend, roodborstje. Ons dagschema voorzag geregeld opwarmmomenten voor de kachel, en onze huisvogel moet net hetzelfde hebben gedacht. Tegen de late namiddag was onze klus geklaard: de volledige schuur was ontdaan van rommel en in het aanpalende berghok was alle afval mooi gesorteerd. Klaar om naar het containerpark in Martel te worden gevoerd!

Onze harten begonnen sneller te slaan toen het vertrek dichterbij kwam. Het steile doodlopend weggetje was bedekt met een dikke sneeuwlaag. Beneden in de bocht stond een auto langs de kant, als was deze bij het naar beneden rijden van de baan gesukkeld. Wij wilden van eenzelfde lot gespaard blijven. Een bloedstollende afdaling later, reden wij aan 30 km per uur naar Brive-La-Gaillarde. Verbazend waren wij vast te stellen dat de helft van de weinige auto’s onderweg waren uitgerust met sneeuwkettingen, want volgens onze bovenbuur was dit dik sneeuwtapijt een unicum en nooit gezien sinds 1940.

Vermits het op de autostrade ook enorm lastig en vooral traag rijden was, besloten wij ons laatste nachtje te spenderen in een Kyriad hotel te Limoges. Het werd een zeer gezellige, warme nacht. Zondag bleek aan alle sneeuw- en ijsellende op de baan een einde gekomen. Gelukkig maar.

Fotoalbum

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

Posted on 30/01/2006 at 12:50

Tags: , , ,

Geen reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *