Het begin

Begin augustus.

De idee is ons de eerste keer in gedachten gekomen tijdens onze huwelijksreis door Griekenland en Turkije. ‘Zou jij het zien zitten om binnen een aantal jaar naar het buitenland te verhuizen en daar een ‘zuidelijk’ leven te leiden?’ Het antwoord is verscheidene keren door ons beiden positief bevestigd. Tijdens onze rondreis toetsten we spontaan de bezochte plaatsen aan onze verwachtingen. Na die zalige reis is dit idee nooit meer uit onze hoofden verdwenen. Ikzelf (en iedereen die mij een beetje kent, zal dit onmiddellijk beamen) vatte snel de koe bij de horens en begon een wekenlange zoektocht op het internet naar onze ideale bestemming.

Die zoektocht startte in Griekenland, maar al vrij snel werd duidelijk dat dit niet voor ons was weggelegd. Vermits wij een te verbouwen pand zochten, moest de lokatie gemakkelijk bereikbaar zijn. Frankrijk misschien? Het is een enorm cliché, maar La Douce France heeft nu eenmaal veel te bieden en blijft vanuit België toch gemakkelijk bereikbaar. Gezien de omvang van het land zijn we genoodzaakt om op voorhand een duidelijke keuze te maken betreffende de streek. Onze eisen: veel zon, authentiek te renoveren gebouw, rustig gelegen, mooi stuk grond, grote bewoonbare oppervlakte (>500m2) én betaalbaar. Al snel was duidelijk dat dergelijke eigendommen moeilijk te vinden zijn. Na goed zoeken had ik op enkele weken tijd een eerste lijstje verzameld van een vijftal interessante panden, gelegen in de Lot (noorden van de Midi-Pyrénées).

Eind augustus.

Ik heb samen met Inge een verlengd weekend naar de Lot gepland. Ik heb ervoor gezorgd dat we daar verschillende eigendommen kunnen bezoeken. Gezien wij nog nooit in deze streek hebben rondgetoerd, leggen we onze verwachtingen niet te hoog. Zaterdagmorgen bezoeken we samen met een makelaar het eerste eigendom. Het betreft een oude authentieke schuur met bijgebouw op en met 1,5 hectare grond. Prachtig gelegen op een westelijk georiënteerde helling met subliem uitzicht over het hellend landschap en de stad Turenne. De schuur is opgetrokken uit plaatselijk ontgonnen kalkzandsteen en heeft een potentiële bewoonbare oppervlakte van 600m2. Het is ons al snel duidelijk dat dit renovatieproject een niet te onderschatten omvang heeft.

De omgeving van het dorpje Sarrazac is onbezoedeld en echt ‘frans’. Ik ben onmiddellijk verkocht en vind het niet meer nodig om nog andere gebouwen te bekijken. Inge relativeert de ontdekking. Samen hebben we tijdens dat weekend een vijftal eigendommen bezocht: een oude watermolen nabij Figeac (jammer van de ligging nabij een drukke autoweg), een gelijkaardige schuur rond Figeac (onaantrekkelijk platteland) en een authentiek huis plus schuur aan de rand van een groot bos (mooi, maar te afgelegen).

Terug thuis alles nogmaals goed op een rijtje gezet. Willen we dit echt? Hebben we er de nodige inspanningen voor over? Is het financieel haalbaar? Zijn we wel ‘goe’ bezig?

Vrij snel was onze beslissing genomen een bod te doen op de schuur te Sarrazac. Echter voor dit project (i.e. omvormen van een schuur tot woonhuis en chambres d’hôtes) is een bouvergunning noodzakelijk. Dus extra info inwinnen omtrent mogelijkheden en verplichtingen bij verbouwing in het departement van de Lot is een absolute noodzaak. Gelukkig hebben we een koppel knappe architecten (Sofie en Filip) aan onze kant staan die deze uitdaging met ons wilden aangaan.  Een onderzoek en opmeting ter plaatse drong zich op.

Begin september.

Samen met Filip, Sofie en mijn vader vertrekken we vrijdagnacht rond 2 uur richting Sarrazac. Inge moet spijtiggenoeg werken en kan ons dus niet vergezellen. Na een stevige rit maken we omstreeks 10 uur een eerste stop in Martel (neen, geen Cognac!). Toeval of niet, maar bij ons bezoek blijkt dat de markt met lokale streekspecialiteiten op het prachtig overdekte dorpsplein net aan de gang is. We kuieren langs de verschillende kraampjes en zijn het er allen over eens dat hier lekkere verse etenswaren (foie gras, terrine de canard, allerlei vers geoogste groenten, geitenkaas AOC Rocamadour, wijn (in vrac) van de lokale wijnboer…) te verkrijgen zijn.

Daarna rijden we langs de prachtig kronkelende binnenwegjes naar Sarrazac (14km). Deze weg leidt ons langs de verschillende notenboomplantages en oude eikenbossen (hey, truffels…). Sarrazac is een klein okerkleurig dorpje gelegen in een dal van de Causse de Martel. Het telt een 30-tal huizen. Zoals in vele dorpjes in Frankrijk is de Mairie slechts enkele halve dagen per week open en kunnen we hier op zaterdag uiteraard geen verdere info omtrent ons project inwinnen. Een 4-tal kilometer verder bereiken we onze eindbestemming: Mas Ponchet. Vanaf de route D803 hebben we een mooi zicht op de hoger gelegen schuur en landerijen. Via een smal doodlopend straatje geraken we ter plekke.
Mijn metgezellen zijn meteen bevangen door de omgeving, omvang en mogelijkheden. Samen verkennen we de schuur en landerijen. Filip en Sofie starten onmiddellijk met de opmetingen van de gebouwen (dit blijkt al snel een meer dan serieuze opdracht te zijn!). Rond 12u30 rijden we richting Turenne voor een eenvoudige, lekkere maaltijd (lokale boekweitpannekoeken met geitenkaasje en verse walnoten…). We drinken precair een glas lokaal gebrouwen cider op ons project.

Tegen 14u keren we terug naar de schuur, want ik had voor de tweede maal een afspraak geregeld met de makelaar om een antwoord te krijgen op een reeks openstaande vragen. Mijn vader en ik hebben die man liefst twee uur non-stop met vragen bestookt. Na zijn vertrek waren we er beiden van overtuigd met een oprechte makelaar zaken te kunnen doen. Door zijn jarenlange ervaring kon hij ons een afdoend antwoord verschaffen op alle vragen. Een pluspunt: de vorige eigenaar had reeds een Certificat d’Urbanisme (CU) aangevraagd met de toelating de schuur om te bouwen tot woonhuis. Weeral een stap verder…
We hebben Mr. Chassagne gezegd ten laatste begin volgende week een bod te doen! En zo gebeurde het ook.

Kort daarna kregen we een tegenbod van de eigenaars, dat voor ons aanvaardbaar was. Mits enkele bijkomende opschortende voorwaarden (verkrijgen van hypothecaire lening, verkrijgen van permis de construire en mogen verwezelijken van ons project, afwezigheid van termieten, lood en asbest) hebben we daarop het Compromis de Vente ontvangen en ondertekend teruggestuurd.

Fotoalbum

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

l'Air pur - 2005

Posted on 02/01/2006 at 12:52

Tags: , ,

2 reacties


Comments (2)

  1. geert van daele Reply

    23/01/2017 at 19:45

    Hey Inge en Tom,

    Wanneer hervatten de werken aan jullie project ? Toevallig deze avond wat aan het surfen en te kijken in oude papieren en infobrochures van onze zomerreis van 2005 en 2006 naar de regio van Vias sur plage waar we deze zomer ( 01/07–> 12/07/17 naar terug gaan.

    Groeten
    Geert, Isabel, Arne en Indra.

    1. Tom Reply

      24/01/2017 at 07:21

      Dit jaar maken we een doorstart! Terug op volle snelheid er tegen aan. We zijn er zelf ook de eerste 2 weken van juli, dus kom maar langs 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *