Karweien & Genieten

Waarmee begin ik het schrijven over de afgelopen drie weken Ozibou? Het zijn drie prachtige weken geweest; dat is een vaststaand feit. Inge en ik hebben er zeer hard van genoten. Onze bezoekers kunnen ons daar zeker in bijtreden.

Tijdens de eerste dag(en) van ons verblijf stond alles in het teken van water. Onze aansluiting zou immers pas begin september aangelegd worden en tijdens de geplande drie weken zou het nemen van een douche meer dan welkom zijn. Na een gesprek met Joseph en Georgette waren zij onmiddellijk bereid ons provisoir water te verschaffen. Wel dienden wij ruim 100 meter leiding aan te schaffen om de verbinding te realiseren. Echter door de hoge druk in de leidingen (ruim 8 bar) bleek de koppeling tussen beide delen het meermaals te begeven; een Gardena koppeling bood uiteindelijk uitkomst.

Het tweede deel van de eerste week brachten wij met Sofie en Filip door in Maubuisson, aan de Atlantische Kust. We verpoosden een namiddag op het strand, maakten een fietstocht door een prachtig duinlandschap en genoten (nu ja…) van de fikse regen- en onweersbuien. De voorlaatste dag brachten we een bezoek aan het gekende Château Lynch-Bages (Pauillac). We namen afscheid van elkaar na een ochtendlijke wandeling door het idyllische stadje Saint-Emilion.

Onze Engelse buren hadden ons verteld dat zij voor grote aankopen van bouwmaterialen een daguitstap planden naar Périgueux, gelegen op ruim 150 km van Sarrazac. Vermits wij op onze terugweg van Bordeaux langs Périgueux passeerden, wilde ik zelf eens poolshoogte nemen. En het moet gezegd, Brico Dépôt hanteert uiterst scherpe prijzen. Aangezien wij tijdens de laatste week het dak wilden herstellen, heb ik mijn ouders gevraagd de nodige bitumen golfplaten aan te kopen in het Brico Dépôt magazijn van Châteauroux.

We waren allebei gelukkig terug thuis te komen. De dagen erna stonden verschillende werken op en rond Ozibou op het programma. De kleine boomgaard werd stevig onder handen genomen. De pruniers d’Ente (waarvan de beroemde pruimedanten, pruneaux d’Agen, worden gemaakt) werden de laatste jaren niet verzorgd en talrijke grondscheuten overwoekerden de ruimte tussen de bomen. Inge was wondheler van dienst; ze dekte de zaag- en snijwonden af met wondafdekmiddel tegen aantasting door loodglans. Verder hebben wij onze biologische onkruidbestrijding voortgezet; we trachtten de resterende brandnetels manueel te verwijderen en daarbij grote delen van de wortelstokken mee te verwijderen. Benieuwd of dit werkt loont! Donderdagnamiddag, Inge en ik saneerden net het bovenste deel van de weide, werden we plots vergast op een bezoek van de plaatselijke boer. Hij had ons aan het werk gezien en besloot even goeiedag te komen zeggen. Vriendelijk, dat zeker! En bovendien stelde hij voor om een half uurtje later met zijn traktor langs te komen om het ondergedolven ijzer uit de bodem los te trekken (onze traktor bleek te licht om dergelijke karwei uit te voeren). Een uur later was de klus geklaard. We zijn die man uiterst dankbaar! Later op de week herstelde ik ook de authentieke stenen muur aan de voorzijde van de schuur (kant van de kleine poortjes). Daar was sinds jaar en dag een grote bres in geslagen. Stenen vinden bleek geen probleem, de uitgespoelde en met stenen doorspekte grond wegscheppen des te meer. Met pikhouweel de grond te lijf, daarna met schoffel de grote stukken losmaken en vervolgens in de grondbak scheppen en wegvoeren. Het kostte zweet en tranen.

Het tweede weekend werd opgeluisterd door een bezoek van de familie Debel (exclusief broer Steven). Ze arriveerden om 1u30 bij heldere hemel. Daags nadien was onze interesse gewekt door het jaarlijkse Fête du pain in St-Denis les Martel. We bezochten enkele authentieke broodbakovens in werking en brachten de namiddag (mét gezelschapsspel) langs de oevers van de Dordogne door. Een fles Pastis bleek later op de avond voor sommigen roet in het eten te gooien. Na een wat teleurstellende BBQ en de gedempte verjaardagsviering van Nadia (zij had immers last van een vervelende neus-keel aandoening), werd het nog een gezellige nacht (heeft iemand Matthias gezien?). De zondagse rommelmarkt in Cuzance had ik persoonlijk iets groter verwacht, maar het mocht de pret niet drukken. Na de middag vertrokken de vier richting Kortrijk. Hun bezoek werd perfect afgelost door gezin Beudaert-Delbeke. Met Sofie en Matthieu, dochter Juliette en zoontje Jef, maakten we een wandeling door het mooie Rocamadour. Het werd opnieuw een gezellige avond én een slaloze BBQ (Jules, heb jij die zak sla verstopt?). De fois gras de canard compenseerde dat verlies uiteraard ruimschoots.

Als laatste onderhoudsopdracht nam ik de linkerzijde van de kleine schuur onder handen. Naast het verwijderen van de weelderige klimop en de resterende braamstruiken, legde ik een smal pad aan zodat we nu gemakkelijk naar de achterzijde van de schuur kunnen. Inge en ik brengen tijdens een snipperdag een bezoek aan Sarlat-la-Caneda (een mooie historische stad in de Périgord) en de tuinen van Eyrignac (les Jardins du Manoir d’Eyrignac, een geklasseerd monument en gekend voor de lanen perfect getailleerde buxusstruiken). Inge had er plezier in mijn appreciatie voor het snoeiwerk met een brede, smalende glimlach en de woorden “’t Is toch die drie Guide Michelin sterren meer dan waard hé” weg te lachen. Voor alle duidelijkheid: onze voorkeur gaat uit naar minder gestyleerde tuinen. ’s Avonds zijn we, op aanraden van onze Engelse buren, uit eten gegaan naar Bistrot du Pays Le Pescher, in het gelijknamige dorpje Le Pescher. Lekker, maar wij hadden voor die prijs wel ietsje meer verwacht.

Tijdens de laatste week kregen we bezoek van mijn ouders. Zij brachten hun recent aangekochte Casbah caravan mee. Mijn vader en ik trokken onmiddellijk naar Brive voor de aankoop van een degelijke ladder. Die zullen we tijdens de komende werken meer dan eens nodig hebben. Laat op de avond, nadat alle isomo platen uit de kleine schuur waren verwijderd (dit duurde natuurlijk langer dan verwacht…), werden de beide Casbah caravans mooi uitgelijnd naast elkaar opgesteld. De 4 kubiek isomo zouden we later naar het containerpark voeren. De volgende ochtend begonnen vader en zoon aan de herstelling van het dak van de grote schuur; daarin waren door de tand des tijds grote scheuren en gaten ontstaan. Een kleine windhoos tijdens de week voor ons bezoek had in de noordzijde van het dak een groot gat (ruim 4m²) geslagen, dat ook zeker moest gedicht. Het eerste plan om met ladders en gezekerd door touwen het dak op te gaan, bleek al snel te worden opgeborgen. Uiteindelijk bleek, na enige gewenning, klauterwerk de enige afdoende oplossing. Mijn vader coördineerde de werken vanop de begane grond, ikzelf ging het dak op. Tegen 14 uur was de zuidzijde van het dak volledig hersteld. Tegen die tijd was het dak met zwarte bitumen platen echter zo heet geworden dat verder werken onmogelijk was. We besloten tijdens de namiddag een bezoek te brengen aan Martel en Souillac en zouden de volgende morgen de noordzijde van het dak afwerken. Zo gebeurde ook. Vrijdagmiddag was het dak volledig hersteld. De namiddag brachten we samen door in Gramat (zeker te onthouden: authentieke kruidenierszaak met streekspecialiteiten (zelfs gedroogde en blauwe Cabécou, nog nergens gezien) en Cahors wijnen uit de jaren 70 & 80) en Bretenoux. De vakantie werd afgesloten met een etentje in restaurant La Délicieuse, gelegen te Chauffour-sur-Vell. Een echte aanrader!

De laatste middag namen we afscheid van mijn ouders en Joseph & Georgette (met een borrel zelf gedistilleerde eau de vie de poire!). Na onze twee, voorlopig laatste ritten naar het containerpark van Vayrac (’s morgens kwamen mijn vader en ik van een kale reis thuis, toen bleek dat de container in Martel overvol was), keerden ook Inge en ik met enige tegenzin huiswaarts. De rit naar België werd er één om in te kaderen: 700 km door de gutsende regen! Het werd een echt Belgisch welkom thuis!

Enkele wetenswaardigheden:

  • Inge heeft tijdens het verlof 5 boeken verslonden. En heeft daar door de zon een schitterende teinte aan overgehouden.
  • We hebben tot 2 maal toe de Aspisadder ontmoet (plots hoorden wij vanachter de kleine schuur een enorm gekrijs, alsof Maya met haar laatste zucht om hulp schreeuwde na een dodelijke aanval…)
  • De man van het plaatselijke containerpark heeft ons ruim 10 keer mogen ontmoeten met een volgeladen aanhangwagen. We bleken na korte tijd dan ook tot zijn bevoorrecht kliënteel te behoren.
  • Tijdens de tweede week ben ik met onze Agria traktor gekanteld. Zou mijn wulpse tijgersprong me dan toch van de ondergang hebben gered?

Fotoalbum

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

l'Air pur - 2006

Posted on 21/08/2006 at 12:31

Tags: , ,

Geen reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *