Waterleiding & rotswand

Het is vrijdagnacht wanneer ik constateer dat de HDPE leidingen die mijn vader diezelfde dag is gaan afhalen bij een leverancier in Kalmthout niet overeenkomen met degene die ik begin deze week had besteld. Mijn vader en ik weten even geen blijf met onze frustraties. Alle voorbereidingen ten spijt zijn we genoodzaakt een dag later naar Sarrazac te vertrekken; zaterdag leveren we de niet geschikte leidingen terug in en, na een tandenbijtend verhaal, worden alle regelingen getroffen om de fout recht te zetten. De juiste leidingen zullen komende maandag beschikbaar zijn… te laat voor onze werkweek, maar beschikbaar voor onze volgende trip.

Zaterdagavond komen we aan in Frankrijk. Het is koud en regenachtig. Gelukkig kunnen we ons wat opwarmen en een lekkere pizza eten in Le Collongeois. ’s Anderendaags is de groenvoorziening aan een opknapbeurt toe. Tussen de buien door lukt het ons nog net om het gras te maaien. Tijdens onze inspectieronde kunnen we alleen maar zien hoe goed we ons werk afgelopen zomer hebben uitgevoerd; langs de ondergrondse muren is de betonplaat (na enkele dagen hevige regenval) binnenin kurkdroog, geen enkele insijpeling te bespeuren. De gepolierde keldervloer is overal mooi en zonder barsten uitgedroogd; het kriebelt om de metselwerken te starten.

Vermits we voor het uitgraven van de waterleidingssleuf een 3-tons graafmachine hadden gereserveerd, beslissen we te starten met de opkuis van de onkruid- en rotspartij langs de weidekant van de betonnen schuur. De rotsblokken die destijds tijdens de bouw van deze schuur zijn ontgonnen liggen her en der verspreid: een speelterrein voor brandnetels, bramen en ander welig tierend kruid dus. Het manueel weghalen (hopelijk voor de laatste keer) van alle onkruiden vergt een kleine dag werk. Tegen de late namiddag wordt de kraan geleverd; nu pas blijkt hoe klein onze eigen stoere Yanmar eigenlijk is. De kraan is gelukkig krachtig genoeg om de grote rotsblokken te verplaatsen. Omdat we met de rotsblokken een zo goed als definitieve wand zullen bouwen, plaatsen we eerst gescheiden afvoerbuizen (WC + sanitair) voor de betonnen schuur. Dit zorgt ervoor dat we later de aansluiting met het centraal afvoersysteem kunnen maken zonder herbouw van de rotswand. Nooit gedacht dat we zo snel terug de grond zouden induiken.

Dinsdagvoormiddag zijn we volop in de weer met het oprichten van de rotswand. Gelukkig beschikken we over een zware takelketting om de rotsblokken één voor één te kunnen verplaatsen. Tegen de middag is de wand een feit. Lang rusten we niet uit, want het uitgraven van de doorgang aan de linkerzijde van de betonnen schuur moet tegen morgenmiddag eveneens uitgevoerd zijn. Al snel blijkt dat diezelfde rotsen ons dit keer opnieuw parten zullen spelen; na enkele minuten graven stuiten we op het eerste exemplaar. Niet veel later blijkt de bodem van de doorgangssleuf echter vergeven van de rotspartijen. Ik moet het pad telkens verhogen om met de kraan tot aan het einde van de gang te geraken. De kleverige kleigrond tracht ik met de kraan telkens achteruit weg te halen; achteraan de betonnen schuur is momenteel een steile talud aangelegd die we met de uitgegraven kleigrond mooi kunnen integreren in de glooiende omgeving. Tegen donker is het pad uitgegraven; tja, natuurlijk niet zoals we het ons hadden voorgesteld, want de rotsen zitten nog wel degelijk op de verkeerde plaats. Maar daar kunnen we nu, met het materiaal dat ons voorhanden is, niets aan veranderen. ’s Avonds, na een verkwikkende douche bij vriestemperatuur, gaan we uit eten in de pizzeria te Collonges-la-Rouge.

Daags nadien ben ik uren in de weer met het bijwerken van de talud. Gezien de kraan na verloop van tijd op de steile glibberige helling geen enkele grip meer heeft, moet ik het werk vroegtijdig staken. Waarschijnlijk zal de uitgegraven kleigrond na enkele maanden aëreren wel beter bewerkbaar zijn en kunnen we in het voorjaar van 2009 de talud definitief vorm geven. Net voor de kraan wordt opgehaald, gebruiken we de resterende tijd om de bovenzijde van weide verder te effenen zodat het maaien ervan in de toekomst ook met de traktor kan gebeuren. Het resulaat is meer dan bevredigend. Voor het duister opnieuw zijn intrede doet, verzamelen we de grootste hompen klei die her en der op de geëffende weide zijn achtergebleven.

Donderdagmorgen is het kil en ijskoud (-9°C). We gebruiker onze Yanmar om de vorig jaar aangeplante pêchers uit te graven. De drie boompjes hebben het niet gered (waarschijnlijk door watertekort), maar gelukkig hebben we een garantie die ons recht geeft op éénmalige vervanging. We laden de aanhangwagen met het verzamelde groenafval en rijden richting containerpark te Vayrac. Een serieuze vracht. Bij onze terugkomst rest ons nog net tijd genoeg om de boompjes in te wisselen. We krijgen, zoals op de garantie is vermeld, zonder problemen drie nieuwe exemplaren mee naar huis. Hopelijk dit keer meer succes. ’s Namiddags rijd ik met mijn Garmin eTrex een prachtige mountainbikerit in en om Collonges-la-Rouge en Turenne. Het is de eerste keer dat ik een route met de GPS rijd, maar dit smaakt duidelijk naar meer. Het parcours is er subliem; maar liefst 1300 hoogtemeters over een afstand van 39km. Enige conditie vereist dus. Jammer dat ik tegen valavond van het afgesloten parcours ben moeten afwijken om tijdig zonder verlichting thuis te geraken. Mijn vader plant tijdens de namiddag de drie nieuwe boompjes, zaait gras op het stuk grond bovenaan de rotswand en installeert een korte vriesbestendige wateraansluiting. ’s Avonds gaan we uit eten in Meyssac.

Vrijdag willen we het kot, dat aangebouwd is aan de betonnen schuur, met de grond gelijk maken; het kost ons enkele uren om alle in het schuurtje opgestapelde hout naar de grote schuur te verhuizen. We verzagen de houten dakbalkjes onmiddellijk tot brandhout en voeren, nog voor de avond valt, 3 volgeladen aanhangwagens steenpuin naar het stort. Met kunstlicht werken we nog enkele uren verder om de vloerplaat en de funderingszool met de hydraulische breekhamer aan stukken te schieten.

De laatste morgen zijn we vroeg uit de veren; we moeten nog een viertal aanhangwagens naar het dichtsbijzijnde stort voeren zodat alle puin definitief geruimd is. En dat kost weliswaar tijd; 20 minuten heen, 10 minuten uitladen, 20 minuten terug. Om 14 uur lossen we de laatste puinresten in Vayrac. Het laatste kot is geschiedenis. Nog voor ons vertrek egaliseren we de met keien doorspekte ondergrond van het kot; zo kunnen we bij ons volgende bezoek onmiddellijk genieten van het prachtige uitzicht en de doorgang naar het nieuwe groenterras…

Inge heeft intussentijd alles in gereedheid gebracht om een vlotte terugkeer naar Gent mogelijk te maken. Wanneer we rond 17u de poort dichtschuiven, valt voor het eerst sinds begin deze week druilerige motregen uit de hemel. We genieten nog heel even van het uitzicht en de nieuw aangelegde rotswand. We zijn maar wat fier op onze verwezenlijkingen van afgelopen week…!

Fotoalbum

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

l'Air pur - 2008

Posted on 02/12/2008 at 12:30

Tags: , , ,

Geen reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *